Sportstruggles

Ik heb als klein meisje altijd aan sport gedaan, tijdens handbal deed ik pirouettes op de middenstip. Nooit echt gedreven gesport, maar wel met veel plezier en gezelligheid.

De middelbare schooltijd heeft alles veranderd, ik werd bewuster van mijn uiterlijk en mijn onzekerheid groeide. Het sporten kreeg een doel, namelijk een mooier lichaam. Ik stond regelmatig op de skates en deed fanatiek aan steps. Eten werd langzaam steeds meer een ding.

Tijdens mijn eerste puberige liefdesverdriet ging de knop om, ik merkte dat hongeren troost gaf en sporten gaf een voldaan gevoel. Heel geleidelijk verloor ik mijzelf steeds meer. Ik sliep op zolder en zette mijn wekker steeds vroeger om te kunnen sporten. Heel zachtjes ging ik uit bed en deed ik allerlei grondoefeningen. Na schooltijd ging ik nog even op de skates en na het eten maakte ik regelmatig een flinke avondwandeling met een vriendin, alles om zoveel mogelijk calorieën te verbranden. Het werd letterlijk een ‘sport’ om zoveel mogelijk te bewegen.

Ik werd ouder, ik kreeg een baantje en probeerde daarnaast 3 á 4 keer per week te sporten. Dit heb ik jaren kunnen volhouden, tot aan de geboorte van onze oudste zoon Finn, nu 8 jaar geleden. Mijn streven is altijd 3 keer per week gebleven, bij 3 keer per week sporten is mijn hoofd in balans. Met 3 keer per week kan ik een redelijke verhouding met eten behouden.. Tot afgelopen zomer heb ik hier ontzettend veel druk van gevoeld, jarenlang gefixeerd op het sporten, om maar vrede met mijzelf te kunnen hebben. Het nam onbewust mijn hele mindset voor de week over. De kalender ging op een nieuwe bladzijde en het eerste wat ik deed was kijken of de 3 keer wel haalbaar was. Wanneer ’t niet lukte, door wat voor reden dan ook, bepaalde dat mijn hele humeur. Ik bracht de kinderen te gehaast en met te weinig aandacht naar bed, om maar op tijd bij een groepsles aan te kunnen sluiten.

Net voor de zomervakantie ging het mis, tijdens het flippen van een band ging ik enorm door mijn rug en ik heb echt plat gelegen. De zomervakantie naderde, zonder dat ik kon trainen, en in Frankrijk kwam het besef hoe het sporten mijn week, mijn humeur, maar onbedoeld dus ook mijn gezin beïnvloedde. Dat was een pijnlijke ontdekking. Ik heb mijzelf de afgelopen jaren voorgehouden dat ik mijn lijf heb geaccepteerd, dat ik er mee om heb leren gaan en toevallig kwamen er het afgelopen jaar steeds meer situaties voorbij waardoor ik dacht: ik zit er toch nog meer in dan ik dacht. Tot de dag van vandaag heb ik nog veel last van mijn rug, dit heeft mij gesterkt in de ‘test’ om mijn sportabonnement op pauze te zetten. Even kijken wat dit doet met mijn mindset en met het gezin. In het gezin brengt het rust, ik ben minder gehaast. Maar mijn mindset heeft ’t zwaar. Ik ben op avonden dat ’t uitkwam (als manlief weg was) in de woonkamer een YouTube training gaan volgen, zitten echt hele goede workouts tussen, trouwens! Daarnaast heb ik regelmatig hardgelopen. Maar ik merk ook dat het er sneller bij in schiet wanneer ’t te druk is, want ik hoef niet persé naar iets waar ik voor betaal. En sinds een week of 2 maakt het mij weer te onrustig. De rust die het mee bracht om niks te hoeven is verdwenen, de billen gaan weer hangen, de zwaai armen ontstaan weer langzaam en mijn mindset gaat weer met mij aan de haal, waardoor ook het eten weer een extra lading krijgt. Dus ik moet wat.. Ik heb toch die vastigheid nodig om in balans te blijven, althans.. In mijn hoofd. Nu zoeken naar de juiste balans voor mijn hoofd én ons gezin..

4 Reacties

  • Joke

    Lieve Diana,

    Wat heb je weer een pakkend mooi verhaal geschreven, veel herkenningspunten.
    Waar jij juist op ging in sporten, ga ik juist niets doen. Een duidelijk eet patroon, het liefst per moment uitgeschreven. Dat werkt voor mij het beste, dan heb ik rust in mijn hoofd en lijf. Waardoor ik ook weer het sporten oppak.
    De balans zoeken blijft moeilijk, maar samen staan we sterk

    Kus,
    Joke

    • Diana

      Ahh, zo lief dat je altijd reageert. Dank daarvoor.. Zo zie je maar weer dat iedereen iets op zijn eigen manier aan gaat en zijn eigen zoektocht heeft. Fijn dat we elkaar in deze zoektocht kunnen meenemen. 😉

      X

  • Esmeralda

    Zie toevallig net een aanbieding van “mijn” sportschool voorbij komen op facebook, tot 1 februari gratis sporten, kom je gezellig dansen op dinsdag of bodyshapen op donderdag .
    Maar het is gewoon een struggel, denk wel voor heel veel moeders.. jezelf naar de sportschool slepen op de spaarzame vrije/rust momenten… .

    • Diana

      Ik ben eigenlijk lid van de leukste sportvereniging van Lelystad, Fit12. De High intensity lessen zijn zo goed, ik ga kruipend naar huis. Haha! Ik moet alleen zo die balans zoeken en de lessen passen niet lekker in mijn agenda, waardoor ik slip én dat voelt zo rot.

      Maar idd.. Al die ballen hoog houden naast kinderen, werk en sociale contacten.. Het is een uitdaging. Maar het sporten geeft mij ook energie en een goed gevoel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *